O miejskich niemowlętach, psich kupach i o tym, że najciemniej jest pod latarnią…

Nie mam dziecka. Mam niemowlę. Dobra, za tydzień stanie się dzieckiem, ale sedno sprawy pozostaje niezmienne: niewiele wiem o miejscach przyjaznych dzieciom w moim mieście. W Krakowie znaczy się. Za to całkiem sporo dowiedziałam się w ostatnich dwunastu miesiącach o tym, jak to jest być rodzicem niemowlaka i mieszkac w samym centrum atrakcyjnego miasta.. Refleksja dość ponura: o ile w restauracjach i kawiarniach nikt nie marszczy czoła na widok dwójki niewyspanych dorosłych, taszczących ze sobą wózek z niezwykle udanym egzemplarzem człowieka płci żeńskiej, nie syczy gdy potrącamy krzesła, przewracamy wieszaki czy uciszamy Zofię śpiewając piosenki o dziadku Andrzeju i Złym Wujku Romanie (niestety wraz z ich zniknięciem z ekranu telewizorni skończyło nam się natchnienie i przerzuciliśmy się na sprawdzony repertuar o rozradowanych misiach jadących w nieznanym nikomu kierunku…), o tyle znalezienie miejsca dla raczkującej Bazylii okazało się nie lada wyzwaniem.

Centrum Krakowa tonie w psich kupach. Zachwycający pas zieleni okalający Stare Miasto okazuje się przy bliższym poznaniu wielką toaleta na otwartym powietrzu. Pieski, panowie starsi i młodsi, panie – wszyscy korzystają z dobrodziejstw ogólnie dostępnej trawy…

Bulwary nadwiślańskie wyglądają zachęcająco. Chciałoby się rozłożyć na jakimś kocu czy innej płachcie i spędzić rozkoszne popołudnie na obserwowaniu ukochanego dziecka. Raczkującego tylko naokolo kocyka, rzecz jasna. Nic z tego. Kupy.

Ogromniasta łąka, zwana Błoniami, odpada od razu. To popularny spacerniak psów i ich właścicieli. Do dziś pamiętam brawurowy pomysł zabawy frisbee. Nie pomyślałam, ze łapiąc krążek powinnam przede wszystkim patrzeć pod nogi.

Gdzie miejskie dziecko pozbawione dostępu do prywatnych ogrodów może dowiedzieć się czym jest trawa? Jaka jest w dotyku? Jak kłuje w kolana?

Dość długo szukałam odpowiedzi na te pytania. Sfrustrowana. A rozwiązanie okazało się banalne: Park Jordana. Dobra, tam też pojawiają się pańcie ze swoimi pieskami, ale dużo rzadziej. I jakoś nie widać min. Dla zasady wrogo łypię na każdego czworonoga, może się przestraszy i zrobi kupę za płotem.

A park jest genialny: boiska do siatkówki, piłki nożnej, mini golf, rampy dla deskorolkowców, wypożyczalnia rodzinnych rowerowatych pojazdów, których nazwy nie pomnę, jezioro z rowerkami i co tam jeszcze jest miejskiemu dzieciakowi do życia i szczęścia potrzebne. Przede wszystkim jednak zieleń, na którą w końcu mogłam wypuścić moją raczkującą Potworzycę i zobaczyć jej zdziwienie w pierwszym zetknięciu z trawą… Są tu też fantastyczne place zabaw z piankowymi płytkami, wysypane piaskiem – raj dla dzieciaków i ich rodziców. Moja Zocha, mimo ze najmłodsza w grupie, niezrażona posuwa na czterech kończynach po całym placu, ma gdzie się podnosić, stać i cieszyć patrząc na inne dzieciaki. Bo Zofija to bardzo towarzyska bestia.

Rany, kocham Park Jordana! Lato w centrum miasta może być fajne!