Nie mam dziecka. Mam niemowlę. Dobra, za tydzień stanie się dzieckiem, ale sedno sprawy pozostaje niezmienne: niewiele wiem o miejscach przyjaznych dzieciom w moim mieście. W Krakowie znaczy się. Za to całkiem sporo dowiedziałam się w ostatnich dwunastu miesiącach o tym, jak to jest być rodzicem niemowlaka i mieszkac w samym centrum atrakcyjnego miasta.. Refleksja dość ponura: o ile w restauracjach i kawiarniach nikt nie marszczy czoła na widok dwójki niewyspanych dorosłych, taszczących ze sobą wózek z niezwykle udanym egzemplarzem człowieka płci żeńskiej, nie syczy gdy potrącamy krzesła, przewracamy wieszaki czy uciszamy Zofię śpiewając piosenki o dziadku Andrzeju i Złym Wujku Romanie (niestety wraz z ich zniknięciem z ekranu telewizorni skończyło nam się natchnienie i przerzuciliśmy się na sprawdzony repertuar o rozradowanych misiach jadących w nieznanym nikomu kierunku…), o tyle znalezienie miejsca dla raczkującej Bazylii okazało się nie lada wyzwaniem.
Centrum Krakowa tonie w psich kupach. Zachwycający pas zieleni okalający Stare Miasto okazuje się przy bliższym poznaniu wielką toaleta na otwartym powietrzu. Pieski, panowie starsi i młodsi, panie – wszyscy korzystają z dobrodziejstw ogólnie dostępnej trawy…
Bulwary nadwiślańskie wyglądają zachęcająco. Chciałoby się rozłożyć na jakimś kocu czy innej płachcie i spędzić rozkoszne popołudnie na obserwowaniu ukochanego dziecka. Raczkującego tylko naokolo kocyka, rzecz jasna. Nic z tego. Kupy.
Ogromniasta łąka, zwana Błoniami, odpada od razu. To popularny spacerniak psów i ich właścicieli. Do dziś pamiętam brawurowy pomysł zabawy frisbee. Nie pomyślałam, ze łapiąc krążek powinnam przede wszystkim patrzeć pod nogi.
Gdzie miejskie dziecko pozbawione dostępu do prywatnych ogrodów może dowiedzieć się czym jest trawa? Jaka jest w dotyku? Jak kłuje w kolana?
Dość długo szukałam odpowiedzi na te pytania. Sfrustrowana. A rozwiązanie okazało się banalne: Park Jordana. Dobra, tam też pojawiają się pańcie ze swoimi pieskami, ale dużo rzadziej. I jakoś nie widać min. Dla zasady wrogo łypię na każdego czworonoga, może się przestraszy i zrobi kupę za płotem.
A park jest genialny: boiska do siatkówki, piłki nożnej, mini golf, rampy dla deskorolkowców, wypożyczalnia rodzinnych rowerowatych pojazdów, których nazwy nie pomnę, jezioro z rowerkami i co tam jeszcze jest miejskiemu dzieciakowi do życia i szczęścia potrzebne. Przede wszystkim jednak zieleń, na którą w końcu mogłam wypuścić moją raczkującą Potworzycę i zobaczyć jej zdziwienie w pierwszym zetknięciu z trawą… Są tu też fantastyczne place zabaw z piankowymi płytkami, wysypane piaskiem – raj dla dzieciaków i ich rodziców. Moja Zocha, mimo ze najmłodsza w grupie, niezrażona posuwa na czterech kończynach po całym placu, ma gdzie się podnosić, stać i cieszyć patrząc na inne dzieciaki. Bo Zofija to bardzo towarzyska bestia.
Rany, kocham Park Jordana! Lato w centrum miasta może być fajne!
poniedziałek, 13 października 2008
wtorek, 18 marca 2008
o tym jak Zośkę zaatakowały robale
Jestem rozsądna. Twardo stąpam po ziemi. Jestem wyluzowana. Nie przejmuję się pierdołami. "Alleluja i do przodu!", jak mawia Oficjalny.
Dlatego właśnie nie mogę zasnąć piatą noc z rzędu.
Wiedziałam, żeby nie wchodzić na forum o alergiach! Wiedziałam!!! Dziewczyny piszą, że pocieranie oka i nosa to niechybnie oznaka Candidy. Wrzucam w google i włos mi się na głowie jeży. Nie dość, że Młoda ma candidę (pociera!!!) to jeszcze ta cholera jest tak trudna do wyleczenia! Aaaaaaaa!!!
Dobrze, ze przy okazji odparzonej pupy (O! Wlaśnie!!! Kolejny objaw czegoś bardzo złego!) dałam jej kupę do zbadania pod kątem bakterii i grzybów. Powinnam jeszcze zbadac na obecnosc żyjątek! Zocha niechybnie ma robale, pasożyty albo inne drożdże. Czyli grzyby. I to nie byle gdzie, ale w samym układzie pokarmowym! Co teraz? Co teraz?!
Bo tak: ma podkrążone oczy? Ma. Źle sypia w nocy? Źle. Pociera nosek i oko? Pociera. Marudzi? Tak.
Czyli ma wszystkie OBJAWY.
Ach! Na forum dowiaduję się, że laboratoria są niewiarygodne, że kupę należy dać do zbadania w kilku miejscach, a najlepiej wysłać do Warszawy. Do Pani K. Dziewczyny zamieściły instrukcję zapakowania przesyłki. Hmmm.
Obie lekarki (w tym Bardzo Dobra Lekarka) stwierdziły, że Zośka jest za mała na robaki, że nie widać podkrążonych oczu i że nie ma objawów, ktore moglyby niepokoić. Musiały tak stwierdzić, bo są częścią Układu. Zmowy lekarzy bagatelizującyh pasożyty, tłumaczących wszystko alergią. Śmiejących się z kąpieli w miodzie (koniecznie sztucznym!) i mące podczas pełni księżyca. Dziewczyny ostrzegają przed niedouczonymi lekarzami.
Oficjalny chodzi wściekły i burczy na mnie. Mam doła. Moja biedna córka. Czeka nas taka długa walka!
Szóstego dnia budzę się i ze zdumieniem stwierdzam, ze węzęł w żołądku puścił. Że przesadzałam. Że Zośce nic nie jest. Nie ma robali, pasożytów, drożdży ani innych grzybów. Jestem rozsądna. Nie panikuję, nie histeryzuję. Jestem znowu sobą.
Zośce wyszły dwie górne jedynki. Przespała cała noc. Uff.
Dlatego właśnie nie mogę zasnąć piatą noc z rzędu.
Wiedziałam, żeby nie wchodzić na forum o alergiach! Wiedziałam!!! Dziewczyny piszą, że pocieranie oka i nosa to niechybnie oznaka Candidy. Wrzucam w google i włos mi się na głowie jeży. Nie dość, że Młoda ma candidę (pociera!!!) to jeszcze ta cholera jest tak trudna do wyleczenia! Aaaaaaaa!!!
Dobrze, ze przy okazji odparzonej pupy (O! Wlaśnie!!! Kolejny objaw czegoś bardzo złego!) dałam jej kupę do zbadania pod kątem bakterii i grzybów. Powinnam jeszcze zbadac na obecnosc żyjątek! Zocha niechybnie ma robale, pasożyty albo inne drożdże. Czyli grzyby. I to nie byle gdzie, ale w samym układzie pokarmowym! Co teraz? Co teraz?!
Bo tak: ma podkrążone oczy? Ma. Źle sypia w nocy? Źle. Pociera nosek i oko? Pociera. Marudzi? Tak.
Czyli ma wszystkie OBJAWY.
Ach! Na forum dowiaduję się, że laboratoria są niewiarygodne, że kupę należy dać do zbadania w kilku miejscach, a najlepiej wysłać do Warszawy. Do Pani K. Dziewczyny zamieściły instrukcję zapakowania przesyłki. Hmmm.
Obie lekarki (w tym Bardzo Dobra Lekarka) stwierdziły, że Zośka jest za mała na robaki, że nie widać podkrążonych oczu i że nie ma objawów, ktore moglyby niepokoić. Musiały tak stwierdzić, bo są częścią Układu. Zmowy lekarzy bagatelizującyh pasożyty, tłumaczących wszystko alergią. Śmiejących się z kąpieli w miodzie (koniecznie sztucznym!) i mące podczas pełni księżyca. Dziewczyny ostrzegają przed niedouczonymi lekarzami.
Oficjalny chodzi wściekły i burczy na mnie. Mam doła. Moja biedna córka. Czeka nas taka długa walka!
Szóstego dnia budzę się i ze zdumieniem stwierdzam, ze węzęł w żołądku puścił. Że przesadzałam. Że Zośce nic nie jest. Nie ma robali, pasożytów, drożdży ani innych grzybów. Jestem rozsądna. Nie panikuję, nie histeryzuję. Jestem znowu sobą.
Zośce wyszły dwie górne jedynki. Przespała cała noc. Uff.
o tym jak zostałam dojrzałą matką
Zośka urodziła się latem. Skończyłam 31 lat.
Współtowarzyszki niedoli, czyli pacjentki krakowskiej kliniki uniwersyteckiej, nie mogły się nadziwić, że nie mam jeszcze dzieci i że nie wyglądam na swój, nad wyraz dojrzały skądinąd, wiek... Wcześniej podstępnie uśpiłam ich czujność i tylko dlatego wygłaszały złośliwe komentarze o kobietach, które późno decydują się zostać matkami, a później nie maja siły zajmować się dziećmi.
Na szczęście Zocha dopiero nauczyła się siedzieć bez podparcia (a i to tylko przez dwie sekundy, nie za każdym razem i tylko kiedy się ją posadzi, bo sama woli leżeć.) więc ma jeszcze dużo czasu do pójścia do szkoły, gdzie będzie się wstydzić przed rówieśnikami, bo ich mamy będą rozkwitającymi dwudziestoparolatkami, a mnie stuknie czterdziestka. Nieświadoma niczego leży więc sobie na dywanie, stękając niemiłosiernie przy próbie włożenia do buzi plastikowego klocka. na razie wciąż jestem najfajniejsza na świecie!!!
Polecona mi lekarka, do której pobiegłam z trzytygodniowa córką i dłuuuugą listą pytań ( "czy mogę już pójść z nią na zakupy do galerii handlowej?"), zlustrowała mnie i mojego małżonka, który to, pozostając w zgodzie z duchem czasów, upadkiem patriarchatu i opowiadając się za pełnym partnerstwem, nie opuszcza żadnej zośkowej wizyty lekarskiej, po czym zapytała co studiujemy. Rozchichotaną (jestem pewna, że to wina hormonów!) odpowiedź, że jesteśmy już po trzydziestce, skwitowała: "Aaaa, rozumiem, późne macierzyństwo!".
W takich oto na pozór nieprzychylnych warunkach przyrody zostałam matką.
Ja jednak wiedziałam co robię!
Po trzydziestce jest się już dojrzałą dorosłą kobietą i dlatego można lepiej, mądrzej i w pełni świadomie wychować swoje dziecko. Bez zbędnej histerii. Bez żalu za niewykorzystanymi okazjami do szaleństwa i beztroski. Krótko mówiąc: można być super mamą wychowującą super dziecko.
Taaaaak, można być naprawdę naiwną!
Współtowarzyszki niedoli, czyli pacjentki krakowskiej kliniki uniwersyteckiej, nie mogły się nadziwić, że nie mam jeszcze dzieci i że nie wyglądam na swój, nad wyraz dojrzały skądinąd, wiek... Wcześniej podstępnie uśpiłam ich czujność i tylko dlatego wygłaszały złośliwe komentarze o kobietach, które późno decydują się zostać matkami, a później nie maja siły zajmować się dziećmi.
Na szczęście Zocha dopiero nauczyła się siedzieć bez podparcia (a i to tylko przez dwie sekundy, nie za każdym razem i tylko kiedy się ją posadzi, bo sama woli leżeć.) więc ma jeszcze dużo czasu do pójścia do szkoły, gdzie będzie się wstydzić przed rówieśnikami, bo ich mamy będą rozkwitającymi dwudziestoparolatkami, a mnie stuknie czterdziestka. Nieświadoma niczego leży więc sobie na dywanie, stękając niemiłosiernie przy próbie włożenia do buzi plastikowego klocka. na razie wciąż jestem najfajniejsza na świecie!!!
Polecona mi lekarka, do której pobiegłam z trzytygodniowa córką i dłuuuugą listą pytań ( "czy mogę już pójść z nią na zakupy do galerii handlowej?"), zlustrowała mnie i mojego małżonka, który to, pozostając w zgodzie z duchem czasów, upadkiem patriarchatu i opowiadając się za pełnym partnerstwem, nie opuszcza żadnej zośkowej wizyty lekarskiej, po czym zapytała co studiujemy. Rozchichotaną (jestem pewna, że to wina hormonów!) odpowiedź, że jesteśmy już po trzydziestce, skwitowała: "Aaaa, rozumiem, późne macierzyństwo!".
W takich oto na pozór nieprzychylnych warunkach przyrody zostałam matką.
Ja jednak wiedziałam co robię!
Po trzydziestce jest się już dojrzałą dorosłą kobietą i dlatego można lepiej, mądrzej i w pełni świadomie wychować swoje dziecko. Bez zbędnej histerii. Bez żalu za niewykorzystanymi okazjami do szaleństwa i beztroski. Krótko mówiąc: można być super mamą wychowującą super dziecko.
Taaaaak, można być naprawdę naiwną!
Subskrybuj:
Posty (Atom)